Ang tulang ito ay inihahandog ko sa lahat ng taong may kapansanan lalo na sa paningin. Huwag kayong mawawalan ng pag-asa sapagkat espesyal kayo sa mga mata ng Diyos.
Para na rin sa mga taong nakapaligid sa kanila, matuto sana tayong umintindi at umunawa.
Nasaan ka na ba?
Gusto na kitang makita,
Sana naman huwag kang magtagal;
Iyan ang tangi kong dasal.
Ako ay nabubuhay sa mundo ng karimlan;
O pag-asa, kailan kita matatagpuan?
Adhika ko’y masilip ang iyong kariktan
Nang itong buhay ko’y
mabigyan ng kabuluhan.
Patuloy na bumubuhos ang mga luha;
Nahahapis sa natamong diwara,
Puso ko’y napingas;
Kailan pa darating ang lunas?
Kung tunay nga’ng mahiwaga ka, langit
Kapagdaka’y alisin mo itong pait,
Huwag sana sa akin ipagkait
Na kahit minsa’y mabuksan
itong mga matang nakapikit.
Buong buhay nang nangangapa;
Kailan kaya malalasap ang ginhawa?
Munting pangarap, sana’y makaalpas
Upang matakasan ang malagim kong landas.
Pananaw ko sa buhay, patuloy na lumalabo;
Walang nakikita, nadidiin pa lalo
Ang nais lang naman ay tunay na karinyo,
Hindi ang awa ng mundong mapaglaro.
Welcome to Authspot, the spot for creative writing.
Read some stories and poems, and be sure to subscribe to our feed!
