Ek tros nog bloureën vir jou
in die toegeklemde vuiste van herinnering-
voosgedruk in die klam, sweterige tonnelruimte
wat die rankerige kneusing
deur die litknope van kromsteelvingers stort.

Ek loog nog die brakgrond van my aarde
vir die stadige swel van jou olyfmond
teen die sagte koepelronding
wat spitspieke onder my sleutelbeen strek.

Ek weef nog vir jou ‘n swawelnes
met donsmoddervoering
op die hoeknate van jou plaasopstal
en klief met gesplete stertvere
deur die lug van migrerende drome.

Ek stoor nog winterneute
in my verskuilde akkerboomskoot
en bid dat jy eekhorinkie-versigtig
die valdeur van verlange toestoot.