Zo ver weg, 

maar toch ook weer heel dichtbij. 

In m’n hoofd zit je naast me, 

ik voel je warme handen op m’n lichaam. 

Ik hoor je hart kloppen, 

en ik voel je lichaam tegen het mijne aan. 

Maar niets is minder waar, 

je bent er niet meer en komt ook nooit meer terug. 

Waarom moest nou net jij gaan? 

Waarom kon het niet voor één keer gewoon goed gaan? 

Waarom waren ze te laat? 

Waarom? 

Niemand die je vragen kan beantwoorden, 

niemand die kan zeggen waarom het juist zo moest gaan. 

Ik denk aan vroeger en er komt een glimlach op mijn gezicht, 

alle leuke dingen die wij deden waren voor het laatst. 

Nooit meer samen lachen, 

nooit meer samen tv kijken, 

nooit meer samen ruzie maken, 

nooit meer samen.. 

Ik mis je elke dag, 

maar al dat missen helpt niet om jou terug hier te krijgen. 

Je moest veel te vroeg gaan, 

en het leven gaat maar door, 

maar die mooie glimlach van mij van vroeger, 

die zie je niet zomaar terug..