Verhaal 2: cyprus

Altair was helemaal verward. Ze hadden de prinses,zijn prinses, meegenomen naar cyprus,een land hier ver vandaan. Hij moest iets doen,maar wat? Er heen natuurlijk! En ingespannen begon hij een reisplan te bedenken. Eerst zou hij al liftend als pelgrim de haven binnengeraken,en van daaruit de boot naar Cyprus. Daar zou iemand hem wel verder helpen. Zo gezegd,zo gedaan en weldra had Altair zijn bagage ingepakt en de haven bereikt. Daar kreeg hij zijn eerste probleem.

Wegens het beleg van de templiers op cyprus vertrokken er geen schepen van en nar cyprus. Het zag er naar uit dat hij nog een week moest wachten op de`wervingsboot`. Dat was de boot die nieuwe strijders voor cyprus aanwierf en vervoerde. Dat was de enige boot die ongezien langs de baricades van de templiers kon varen.

Hij had geen keus. Het was volgende week of niet. Dus verkwanselde hij kostbare tijd in een herberg of aan de zee. Tergend traag gingen de dagen voorbij. Tot hij uiteindelijk de werving zag aankomen. Net toen hij aan boord wou gaan versperde een pottige kerel hem de weg.”en waar dacht jij naartoe te gaan”. Vroeg hij met een barbaars accent. “hier heb ik echt geen tijd voor.” Altair gaf de man een stomp,recht in zijn ribben. Daar had de man niet van terug. Fluitend liep hij over het dek. Maar wat hij niet zag was dat er een groepje mannen hem in het oog hield. Allen hadden ze zilveren kruis op hun borst…

Altair ging steeds verder weg van het hoofddek en liep in een soort van gang,gemaakt door twee containers. De mannen bleven hem volgen tot hij uiteindelijk niet meer weg kon. “ik denk dat wij iets kleins te bespreken hebben,assassin.” het was de leider die sprak,met een zware,roestige stem. Alle zes trokken ze een soort kort zwaard,dat er redelijk dodelijk uitzag. Altair schatte zijn kansen. Die waren nogal klein, maar ze waren er. En hij greep ze. Ook hij trok zijn zwaard.

De actie was bijna niet meer te volgen. Vliegensvlug haalde Altair met zijn zwaard uit. Rechts,links. Altijd door. Maar hij viel uit,en reeg een kruisvaarder aan zijn zwaard. De overblijvende twee vluchten. “dat is dan weer dat”. Fluitend liep hij verder. Met een schok kwam het schip in beweging. Ze waren vertrokken! De rest van de reis verliep vlotjes,en al snel waren ze de grens van cyprus genaderd. Ze zetten een sloep uit waarin de rekruten en altair mee naar de kust worden gevoerd. Langzaam liep altair door,hij wou de burcht vinden. Steeds maar over het tropische strand. Maar daar kwam het kasteel in beeld! Altair begon te sprinten. De gedachte aan prinses Alesia gaf hem kracht om te spurten. Maar toen hij dichterbij kwam,zag hij dat het gehele kasteelwas overgenomen door kruisvaarders. Maar hem zagen ze niet. Het witte strand had precies dezelfde kleur als zijn cape. Dat maakte hem vrijwel onzichtbaar. Daarvan gebruikmakend liep hij verder, steeds dichter.